Wat kon ik opkijken tegen mensen die op een plek in hun leven stonden waar ik graag wilde zijn. Als meisje in groep 7 vond ik de meiden van groep acht zo stoer en groot. Als brugpieper kon ik niet wachten tot ik 16 was – want dan begon het leven echt. Als tiener kon ik niet wachten tot ik een twintiger was, want dan zouden mensen me misschien nog eerder serieus nemen en pas dan kon ik mijn dromen écht gaan waar maken. Als beginnend fotograaf keek ik vol verlangen naar fotografen die werk maakte waar ik alleen nog maar bij weg kon zwijmelen. Als ondernemer laat ik mezelf nog wel eens in de valkuil stappen van het opkijken naar ondernemers die het (ogenschijnlijk.. ;)) ‘echt’ hebben gemaakt. 

Misschien herken jij dit wel. Altijd bezig met de volgende stap. Ongeduldig. Je baalt dat je nog niet bent waar je wilt zijn. Je voelt je daardoor tegengehouden. Je wilt wel, maar je hebt het gevoel dat er allemaal externe factoren zijn die ervoor zorgen dat het simpelweg nog niet kan. En als je eerlijk bent: genieten van deze fase waar je nu in zit lukt eigenlijk niet zo goed. Je wilt graag naar de volgende fase toe. Want als je daar bent, dan … (vul die maar voor jezelf in.. ;)).

Een van de lessen die ik in het afgelopen jaar van God heb mogen leren is om rust te vinden in de seizoenen van het leven. Rust te vinden in het plan dat God met je leven heeft. Rust vinden in het leven ansich.

Ik weet niet hoe het met jou zit, maar ik ben vaak geneigd om te kijken naar de korte termijn. (6 maanden tot een jaar) En wat ik daar binnen kon en wilde realiseren. Dromen waarmaken. En daarvoor moest ik (dacht ik) NU 200% geven. Gaan. Omdat (en daar ben ik nog steeds van overtuigd trouwens) ik geloof dat als je iets echt wilt; het ook kan. Het te realiseren is.

Maar weetje – Gods plan gaat zoveel verder dan volgende week of volgend jaar. Wat Hij nu in jouw leven doet, heeft – of je het nou wilt geloven of niet – alles te maken met de plek waar jij over 20 jaar staat. Maar ook over 10, 5 en 1 jaar. Ik ben er echt van overtuigd geraakt dat Gods plan zóveel mooier is dan wij ooit kunnen bedenken. En dat plan wat Hij met ons leven heeft, gaat niet alleen om ons. Het is verweven in de levens en de stappen die ook zoveel andere om ons heen zetten. Het heeft te maken met Gods grote plan. En God heeft geen haast. Het gaat er niet om dat het NU gebeurt. God heeft de tijd. Want Hij wil dat het Goed is. Goed met een hoofdletter G. God heeft jou voor een doel gemaakt, precies zoals je bent. Hij heeft je zo bedoeld, zo gecreëerd, zodat jij echt kunt gaan delen en impact kunt maken, op het moment dat je op de plek bent waar jij hoort te zijn. En waar jij hoort te zijn, dat is per seizoen verschillend.

Soms zitten we in een seizoen van rust. Soms moeten we leren. Soms moeten we rouwen. Soms moeten we angst in de ogen aankijken. En soms floreren we, gaan we als een speer. Zijn we op de plek beland waar we voelen dat we 100% onszelf mogen en kunnen zijn. Maar dat seizoen kan er niet zijn, zonder alle andere fases. Zodat we kunnen groeien en in elke fase van ons leven leren dat we precies genoeg zijn. Omdat alles wat God van ons nodig heeft is dat we Hem vertrouwen en durven te omarmen en gebruiken wie we zijn. Hij doet de rest.

Ik ben ervan overtuigd dat ons doel in ons leven niet maar één ding is. Het is geen stip op de horizon. Het is geen streven waar je ooit aanbeland gaat zijn. Ik geloof dat het er om gaat dat we 100% mogen zijn wie we zijn, in élke fase van ons leven. Dat we durven te omarmen (écht omarmen! Zoals je een echt goede vriendin een héle dikke knuffel geeft als je haar al een poos niet hebt gezien.) en te zien dat we zo mooi gemaakt zijn. Zodat je gaat stralen. De mooiste versie van jezelf wordt. En vanuit daar kunt uitdelen. Zodat God jou nog verder kan gaan inzetten voor Zijn plan.

Want alleen wanneer je van jezelf leert houden en vanaf daar gaat delen, dan werkt het. Omdat jij tot jouw doel komt. Omdat je je niet langer achter maskers verstopt, achter een niet terecht beeld van wie jij zou zijn, achter (valse) bescheidenheid, achter ‘ja maars’, maar dat je écht durft te zijn wie je bent. Want oh lieverd, God heeft jou gemaakt… Met zoveel zorg, met zoveel liefde. Elke vezel in jouw lichaam is door Hem geplaatst. Hij heeft jouw geweven in de moederschoot. Denk je niet dat Hij dan niets liever wil dan dat jij écht van jezelf leert houden en je naar jezelf leert kijken zoals Hij jou ziet? Denk je niet dat er een grote glimlach op zijn gezicht komt, wanneer je niet langer klein houdt of laat tegen houden door allerlei interne of externe factoren, maar juist gebruik gaat maken van al die prachtige eigenschappen en talenten die Hij je heeft gegeven? Hij houdt zóveel van je. Ik hoop dat je dat écht mag gaan inzien en vanuit die ogen naar jezelf mag gaan kijken. Vanuit liefde. Genegenheid. Trots. Jij bent een kostbaar bezit en ik hoop dat je jezelf op die manier leert zien. 

Uitdelen in verschillende seizoenen

De manier waarop je uitdeelt zal per seizoen in je leven verschillen. En wanneer je Hem daarin vertrouwt, oh man – dan gaat het je nog verrassen waar je terecht zult komen. Want Zijn plan voor jouw leven is nog zoveel fantastischer dan jij ooit kan bedenken. En juist dáárom is rust vinden in de seizoenen van het leven een zegen. Omdat je je dan kunt realiseren dat God met je mee loopt en Hij geen haast heeft.

En dat je – in welk seizoen je ook zit – Hij al weet waar je heen gaat. Je hoeft het niet zelf te doen. Hij doet het. En ondertussen mag jij genieten van het hier en nu. Want de tijd gaat niet ‘voorbij’ in de zin van dat als je NU geen stappen zet, je kansen ‘vergaan’.

De tijd en rust zegent juist, zodat de volgende stap die God voor jou in petto heeft, nog meer kracht en impact heeft. Omdat je bent geheeld, omdat je nog meer hebt kunnen leren over wie jij bent, omdat het je heeft gevormd, omdat je antwoorden en wijsheden hebt gevonden, omdat je jouw identiteit in Hem hebt leren leggen. Omdat je bent gegroeid en God je heeft klaar gemaakt voor de stap die volgt. Een stap die je niet had kunnen zetten zonder deze seizoenen te doorlopen.

Durven vertrouwen op Gods timing en plan (babe, als je 80 bent kun je nog steeds fantastische dingen doen en een impact maken op de wereld), het is het meest rustgevende dat ik tot nu toe heb mogen leren.

Durf jij jouw leven in Zijn handen te leggen en rust te vinden (+ te genieten) van de fase waar je nu in bent, terwijl je met een verlangend hart God vertrouwt in Zijn plan en planning?

(Foto: Inge Kooiman)

lees meer

In deze podcast ben ik in gesprek met Cocky Drost. Cocky is allereerst een heerlijk mens. Een vrouw vol passie voor de liefde, wat zich uit in haar werk als relatiecoach en haar liefde voor haar man en haar vier kinderen.
Iets wat ik enorm aan Cocky waardeer is dat ze niet bang is om te prikkelen. Ze durft onderwerpen bespreekbaar te maken die we vaak geneigd zijn om uit de weg te gaan. Onderwerpen die ze luchtig en met humor benaderd, maar altijd vanuit een grotere doel – haar missie. En daar heb je moed voor nodig.
In ons gesprek van vandaag hebben we het over zoveel verschillende facetten, dat het haast niet te omschrijven is in een paar woorden. Zo hebben we het onder anderen over het belang, maar ook het ingewikkelde proces, van echt kwetsbaar durven zijn in je relatie, autonomie (en wat dat precies is), de schuldgevoelens die wij vrouwen onszelf nog wel eens willen aanpraten en de vraag wat wijsheid nou eigenlijk inhoud.
Een vrolijk en luchtig gesprek, met wel diepe onderwerpen en vragen.

Ik wens je veel luisterplezier toe & deel de podcast vooral met iedereen in je omgeving van wie jij denkt dat ze er liefde, bemoediging en lessen uit kunnen halen.

Luister de podcast hierboven & abonneer je via Spotify (Klik op de afbeelding hierboven, zoek op ‘Called for Greatness’ of klik hier) of via de Podcast app (iTunes)🤞🏻

Mocht de podcast je aanspreken, laat dan ook zeker even een review achter via Itunes of laat een reactie hieronder achter. Weten dat je luistert en dat je er iets aan hebt, helpt mij om de podcast nog sterker en beter te maken.

lees meer

Voor vandaag heb ik niet echt concrete plannen. Dat heb ik grotendeels bewust gedaan. Ik heb wel het e.a. uitgezocht van te voren, zodat ik een beetje een beeld had van wat ik graag wilde doen, maar ik heb er geen vaste planning aan gekoppeld. Ik wilde vooral gaan doen waar ik op dat moment, die dag zin in had.

Zo begin ik mijn dag vandaag in SOHO, waar ik eerst opzoek ga naar een fijn ontbijttentje. Eerlijk? Ik had verwacht dat ik eigenlijk op elke hoek van de straat in SOHO wel een fijn tentje zou vinden, maar dat viel nog aardig tegen. Terwijl ik dus om half 9 alleen door de straten slenter, realiseer ik me dat het wellicht handig had geweest als ik wél even had uitgezocht waar ik graag wil eten – gezien ik het wel leuk vind om in een leuk tentje te eten (als je dan toch in NY bent he.. ;)). Alvast een aantekening voor op de to-do lijst: voor morgen uitzoeken waar ik wil gaan ontbijten.

New York zit vol fantastische plekken, maar wanneer je lukraak gaat wandelen kom je ze niet zo snel tegen. Soms omdat een fantastisch tentje met écht goed eten er aan de buitenkant niet altijd fantastisch uitziet óf simpelweg omdat je net in de verkeerde straat loopt. Wanneer je dus naar NYC gaat en je het leuk vindt om te eten op plekken waar je niet alleen kunt genieten van lekker eten, maar ook van het interieur of een bijzondere menukaart, zoek dan van te voren wat aanraders op. Dat kan natuurlijk via tripadvisor of google, maar op instagram onder de #nychotspots, #nycbreakfast, #nycbrunch of #nycfood of natuurlijk via Pinterest, daar kan je ook enorm veel aanraders vinden leerde ik aan het eind van deze dag.. Haha!

Ondertussen slenter ik dus nog door SOHO, en wanneer ik me realiseer dat met mijn wensenlijstje een willekeurig fijne ontbijttent vinden dus lang niet zo makkelijk gaat worden – pak ik mijn google maps erbij om te kijken of hier toevallig nog iets wordt aangeraden. Ik heb geen wifi, maar ik zie dat er nog een specifiek (ontbijt)tentje wordt uitgelicht op de route die ik eerder had gedownload, dus ik besluit daar heen te lopen. Dat moet vast wat goeds zijn right? Daar eenmaal aangekomen blijkt het niet helemaal te zijn waar ik naar opzoek was. Of eigenlijk, in de verste verte niet. Het zag er niet uit, er was geen plek om te zitten en en het eten zag er ook niet heel aantrekkelijk uit.. Haha. Maar terwijl ik daar sta, valt mijn oog toevallig op Joe’s Juices en dat had ik toevallig een paar dagen eerder bij Joyce voorbij zien komen op haar instagram. Dat tentje zag er fijn uit, dus Joe’s it is! Goede keuze, want daar geniet ik van een heerlijke yogurt en smootie en lees ik rustig mijn boek totdat de winkels hier open gaan. (Ik bleek een beetje vroeg, haha! De meeste winkels gaan pas om 10.00 open.)

Een uur later slenter ik verder door SOHO en loop ik wat willekeurige winkels langs en geniet van de prachtige panden die deze wijk versieren. Ook loop ik even de ZARA binnen en geniet van de prachtige collectie die ze hebben hangen. Uiteindelijk ben ik denk ik ruim drie kwartier binnen en vermaak me prima om weer eens volledig op mijn gemak te kunnen passen. Met een aantal leuke kledingstukken (waar mijn dikke buik ook nog even prima in kan), loop ik de deur weer vrolijk uit.

Terwijl de zon schijnt, bedenk ik me dat morgen een stuk minder lekker weer is en dat, alhoewel het weer een stuk terug is, nu eigenlijk een perfect moment is voor Central Park. Ik zet mijn zonnebril op en tevreden pak ik de metro, terug uptown, om daar met een prima lunch en mijn boek in Central Park neer te ploffen. Ik zit ongeveer op de plek waar we 11 jaar geleden ook zaten met mijn ouders, mijn broertje en mijn vriend (inmiddels mijn man!). Zo sentimenteel als ik ben heb ik dat plekje natuurlijk even opgezocht, haha. Vervolgens vermaak ik me zo’n anderhalf uur met mijn iPad (boek lezen en wat schrijven), tot ik houten billen krijg en het tijd is om door te gaan.

Ik besluit over de 5th avenue te lopen in de richting van de Libary, maar voor ik dat doe duik ik even het Plaza Hotel in. Elf jaar geleden hebben we hier met elkaar een theetje gedronken en terwijl ik de ruimte inkijk, zie ik onszelf alweer helemaal aan de desbetreffende tafel zitten. Een meisje van net 16 jaar, dat haar ogen uitkijkt bij zo’n indrukwekkende stad als NYC. Ik kan nu helemaal filosofisch gaan doen, maar tijdens het moment zelf bleef ik hier niet heel lang bij stil staan – dus laat ik dat nu ook niet doen. Maar het blijft interessant, zo’n blik terug in de tijd.

Mijn reis vervolgt zich dus over 5th avenue, waar ik bij nog wat te dure winkels – waar ik me vandaag trouwens een overduidelijke toerist voel met mijn grote rugzak op – wegzwijmel en bezoek ik twee kerken op de route. De schoonheid van dit soort gebouwen raakt me altijd, ook nu weer. Dat er zoveel liefde, aandacht en tijd is gestopt in een gebouw, om God daar te kunnen dienen. Zeker op plekken waarvan je weet en ziet dat er zoveel details met de hand zijn gemaakt, vind ik altijd enorm indrukwekkend. Zoveel uur, zoveel mankracht, zoveel creativiteit. Een symbool van liefde voor het geloof, maar ook voor hun vakmanschap.

Terwijl ik ondertussen doorloop over de lange 5th avenue en ik de winkels wel een beetje zat begin te raken, bekruipt me ook nu weer dat gevoel van alleen zijn, net als gisteravond (lees de blog van dag 1 hier). Daarnaast begint de jetlag (hier nog 6 uur tijdsverschil) er ook behoorlijk in te hakken en geeft mijn (zwangere) lichaam aan dat het tijd is om te rusten. Ik maak mijn wandeling naar de New York Public Library en Bryant Park af, en ga even lekker op een stoeltje in het park zitten. Een héél ander park van Central Park, iets te ‘stijf’ naar mijn zin, maar dat komt denk ik met name omdat er niemand op het gras mag zitten i.v.m. met het herstellen hiervan. Rondom een vierkant grasveld zit dus iedereen op stoeltjes op het pad. Stijf, maar toch heeft het ook wel weer wat. Een plek waar mensen even tot rust komen en een boek lezen, wat werk doen, een dutje doen, of – zoals achter me gebeurd – heerlijk aan het schilderen zijn. Het blijft een boeiend gezicht, hoe we allemaal in onze eigen wereld leven en we weliswaar samen, op hetzelfde moment op dezelfde plek zijn, maar we toch allemaal ons eigen leven leven. Met dat wat er dan ook in ons leven afspeelt of op dit moment door ons hoofd gaat.

Het klikt misschien gek, maar op zo’n moment zou ik het liefste bij een paar mensen eens een blik willen werpen in hun leven. Open, zonder veroordeling, zonder vragen – maar gewoon, eens mee kijken. Ik denk dat we onszelf vaak zoveel groter willen houden, een deel van ons leven verstoppen, omdat we denken dat anderen dat niet zouden snappen of ons er om zouden veroordelen. Of dat nou een positieve ervaring is of iets negatiefs. Er is altijd wel iets in ons leven waarvan we denken dat we alleen zijn of dat het misschien een ‘gekke’ eigenschap van ons is. Ik heb geleerd, en ben hier ook van overtuigd – dat wanneer je dichtbij mensen gaat staan, je niemand kunt veroordelen. Wanneer je écht geïnvesteerd bent in het verhaal van iemands leven, je dichtbij durft te komen en durft te luisteren zonder oordeel, is het lastig om niet van iemand te houden. Dat betekent niet dat je de daden goedkeurt, maar wel dat je de daden leert los te zien van wie hij of zij is.

Het betekent dat je zonder veroordeling durft te kijken naar iemands basis, iemands verhaal. Waardoor je bepaalde keuzes – welke dat ook zijn – in een ander licht kunt bekijken. In het licht van context van het leven.

Nadat ik een poosje in het park heb gezeten, krijg ik het koud en merk ik dat mijn lichaam echt even behoefte heeft aan slaap. Ik besluit (tegen alle jetlag adviezen in.. ;)), even naar mijn airbnb te lopen en uit te rusten. Twee uur later (m’n wekker van een uur eerder had ik schijnbaar uitgeslagen, haha), wordt ik wakker en besluit ik mezelf nog even uit bed te heisen voor wat avondeten. Ik ben te moe om echt wat leuks op te zoeken of de metro te pakken, dus ik besluit even te kijken op de menukaart van het hotel wat twee gebouwen verderop zit. De kaart ziet er goed uit, inclusief een aantal ogenschijnlijk goede non-alcholische cocktails, dus de keuze is snel gemaakt.

Met een lekkere watermeloen salade (wat voelde als een heerlijke gezonde keuze tussen al het fastfood geweld wat je op elke hoek van de straat vindt) en een zeer goede virgin cocktail, geniet ik van een rustig avondje alleen, samen met mijn e-book en een kort, maar interessant gesprek, met een andere bezoeker.

Ik weet het niet precies, maar ik vermoed dat ik rond 11 uur weer terug naar huis ben gegaan en mijn bed ben ingedoken. Op naar een nieuwe dag, vol nieuwe energie!

 

Benieuwd naar het eerste deel van deze reis door NYC? Je leest hem hier.

lees meer

In deze eerste aflevering van de Called for Greatness Podcast ben ik in gesprek met Nelleke de Wit van Powervrouwen en samen hebben we het over het mysterie van je identiteit vinden in God, het durven luisteren naar je hart op het moment dat je op een plek in je leven waarvan je voelt dat dit niet is waar je zou willen zijn.  

We hebben het over zelfontwikkeling en de vraag of dit egoïstisch is & over leven vanuit complete ontspannenheid (kan dat eigenlijk?).

Een gesprek waar je, op welk punt in je leven je ook bent, inspiratie en bemoediging uit kunt putten om nog meer te durven leven vanuit greatness, het 100% jezelf durven en kunnen zijn, om vanuit daar jouw persoonlijke liefde weer te kunnen doorgeven.

Ik wens je veel luisterplezier toe & deel de podcast vooral met iedereen in je omgeving van wie jij denkt dat ze er liefde, bemoediging en lessen uit kunnen halen.

Luister de podcast hierboven & abonneer je via Spotify (Klik op de afbeelding hierboven, zoek op ‘Called for Greatness’ of klik hier) of via de Podcast app (iTunes)🤞🏻

Mocht de podcast je aanspreken, laat dan ook zeker even een review achter via Itunes of laat een reactie hieronder achter. Weten dat je luistert en dat je er iets aan hebt, helpt mij om de podcast nog sterker en beter te maken.

lees meer

Maandag 22 april 2019 / De start
De reis van vier weken begint vandaag. Rond negen uur stappen Joah, Gideon en ik in de auto om mij naar Schiphol te brengen. Samen lopen we tot aan de douane, waar het tijd is om afscheid te nemen. Met een brok in mijn keel, maar ook de nodige adrenaline en enthousiasme, zwaai ik mijn twee helden uit. Tijd om aan dit korte avontuur te beginnen. Alleen naar NYC!

Na een voorspoedige en prima vlucht, uiteraard bestaande uit films kijken, boek lezen en wat korte dutjes – kom ik aan bij JFK. New York is nu écht dichtbij. Maar voor het zover is, sta ik eerst nog geduldig 1,5 uur te wachten voor de douane, maar dat is met mijn e-book in de hand, en een vader en zoon achter me – die geniale gesprekken hebben samen, waar ik stiekem mee meeluister, best goed vol te houden. Een paar keer twijfel ik nog of ik mijn zwangerschapskaart zal spelen, maar ik voel me eigenlijk prima (al zou ik best naar de WC willen), en besluit geduldig, net als de rest – te wachten.

Na 1,5 uur ben ik erdoor en is het tijd om de metro op te zoeken en richting de City te gaan. Samen met een grote groep toeristen, volgen we de borden en stappen we in de airtrain, die ons naar de metro brengt. NYC, here I come!

Dat moment dat je voor het eerst bij de metro naar boven gaat en de straat op komt, is onbeschrijfelijk. Opeens sta je midden in NYC. Ik draai een rondje en kijk mijn ogen uit. Dit is de plek waar ik de komende paar dagen mee bekend ga raken, het metro station waar ik nog regelmatig in en uit ga stappen. Met google maps in de hand ga ik opzoek naar mijn AirBNB. Wat ik trouwens stiekem best spannend vind, gezien ik deze keer een AirBNB bij mensen in huis heb. Niet helemaal mijn comfort zone, maar het was een van de betere opties – gezien de andere opties (eigen appartement of een hotel), helaas niet te betalen waren. En eerlijk? Een hostel is ook niet echt aan mij besteed, haha.

Maargoed – opzoek naar mijn AirBNB appartement voor deze dagen. De reviews waren goed, dus ondanks dat het uit mijn comfort zone was, ging ik er met vertrouwen heen. En daarnaast: alles wat ik daar deed was slapen, voor de rest zou ik toch vooral in de stad zelf zijn.

Eenmaal aangekomen in mijn Airbnb, wordt ik vriendelijk verwelkomt door de host. Ik zal haar de komende dagen maar een keer of twee spreken, dus echt contact hebben we niet, maar het voelt in ieder geval oké. (Ik wist trouwens dat er ook een vriend was, maar die kom ik maar 1 keer tegen, ’s avonds op de gang naar de badkamer in pyjama… Ook hallo, haha!) Wanneer ik mijn spullen een plekje heb gegeven, besluit ik nog even een rondje te lopen. Times Square is ong. Twee blokken verder en alhoewel ik normaal niet zo van enorme drukte hou, vind ik het nu helemaal prima. Het geeft me vooral het bevestigende gevoel: ‘Ik ben in New York City!’

Op het moment dat mijn buik ongehoord begint te rammelen, besluit ik een willekeurig restaurantje op te zoeken die er oké uitziet. Het wordt een Italiaans restaurant. Het is het eerste moment dat ik me ook een beetje alleen voel. Dit is een once in a lifetime avontuur, maar ook best raar. Mijn eerste vakantie alleen. Niemand om de herinnering mee te delen. Een gek gevoel, waar ik even aan moet wennen. Maar terwijl ik ‘als een echte NY’er’ terug naar ‘mijn’ appartement loop, voel ik de energie weer terug vloeien. Ik ben in NY en ik ga intens genieten van dit avontuur!

 

lees meer